Scenariusz uroczystości "Katyń 1940- Golgota Wschodu" 

           W 2010 roku przystąpiliśmy do ogólnopolskiej akcji sadzenia Dębów Pamięci.

Program- „Katyń… ocalić od zapomnienia” ma na celu upamiętnienie ofiar „zbrodni katyńskiej” (wymordowania przez NKWD na rozkaz Stalina  21.857 oficerów Wojska Polskiego, Policji, Straży Granicznej i Więziennej). Celem programu jest nie tylko uczczenie pamięci Bohaterów Zbrodni Katyńskiej, ale także przywrócenie ich sylwetek zbiorowej pamięci narodu poprzez posadzenie 21.857 Dębów Pamięci na 70- tą rocznicę Zbrodni Katyńskiej. Każdy Dąb upamiętnia konkretną osobę, która zginęła w Katyniu, Twerze lub Charkowie, według zasady jeden DĄB to jedno nazwisko. 
Do programu przystąpiło ponad 3.000 instytucji z Polski i spoza jej granic.
W tej tak istotnej dla narodu akcji nie mogło zabraknąć nas - Szkoły Podstawowej. 

SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI 

Przemówienie burmistrza Zbigniewa Ptaka 

Narrator:

Całość baczność!

Sztandar szkoły wprowadzić!

Do hymnu państwowego!

Po hymnie. Spocznij. 

Film „Katyń 1940” 

Narrator: Dramat rozpoczął się 23 sierpnia 1939 r. podpisaniem przez Związek Radziecki i III Rzeszę traktatu o nieagresji wraz z tajnym protokołem, który przeszedł do historii pod nazwą „Pakt Ribbentrop – Mołotow”. Dokument ten  przewidywał udział tych państw w agresji na Polskę. 1 września1939 r. od zachodu na Polskę uderzyli Niemcy, a 17 września od wschodu  Związek Radziecki. 28 września najeźdźcy podpisali w Moskwie „Układ o przyjaźni i granicach” na mocy którego dokonano IV rozbioru Polski wzdłuż rzek: Pisa, Narew, Bug, San. Nasza OJCZYZNA znalazła się pod okupacją niemiecką i radziecką. 

Uczeń:

Za Tych, którzy zginęli
W obronie naszej Ojczyzny,
Za tych, którzy strasznie cierpieli
Przez rany swoje i blizny.
Gdy wrzesień zstąpił na ziemię
I wrzosy na łące zakwitły,
To zamiast cieszyć się życiem
Żołnierze poszli do bitwy.
Ruszyli hardo do walkiI zostawili swe włości,
Ze świadomością walczyli
Nie bojąc się przyszłości. 

Narrator: Nastał czas aresztowań, przesłuchań i masowych mordów. Do niewoli sowieckiej dostało się około 230 tys. żołnierzy polskich. Pod pojęciem „zbrodnia katyńska” określa się zamordowanie polskich jeńców wojennych  więzionych w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie. Badania przeprowadzone przez międzynarodową komisję wykazały, że zostali oni zamordowani strzałem w tył głowy przez NKWD wiosną 1940 roku. Sprawa zamordowania kilkunastu tysięcy polskich oficerów jest dla Polaków jednym z najbardziej bolesnych wydarzeń II wojny światowej.

Uczeń:

O Boże!
Najpierw jechali długo,
Więziono ich wiosenną szarugą
Ilu ich było? Dwa? Pięć? Osiem? Dwanaście tysięcy?
Pamiętamy ich zbrojnych i hojnych,
Pamiętamy młodziutkich przed wojną
O Boże  Nie myśleć więcej.
O czym myślał,
Zanim umierał
Za szeregiem walący się szereg?
Będziemy kiedyś wiedzieli
skoro już wyszli spod ziemi.
Ktoś ocalony cudem
Ktoś schowany przypadkiem w rowie
Straszliwą opowieść opowie. 

Narrator: O ostatnich minutach życia skazańców zaświadcza pamiętnik odnaleziony przy zwłokach majora Adama Solskiego. Ostatni zapis tego wstrząsającego dokumentu zza grobu pochodzi z 9 kwietnia1940 roku. 
Piąta rano. Od świtu dzień rozpoczął się szczególnie. Wyjazd karetką więzienną w celkach (straszne!). Przywieziono gdzieś do lasu, coś w rodzaju letniska. Tu szczegółowa rewizja. Zabrano zegarek, na którym była godzina 6.30. Pytano mnie o obrączkę, którą zabrano. Zabrano zegarek, obrączkę, pas główny.

Uczeń:

Tej nocy zgładzono wolność
w katyńskim lesie
Zdradzieckim strzałem w czaszkę
pokwitowano wrzesień.
Związano do tyłu ręce
by w obecności kata
Nie mogły wznieść się błagania
do Boga i do świata.
Zakneblowano usta
by w tej katyńskiej nocy
nie mogły wołać o litość
ni szukać znikąd pomocy.
W podartym jenieckim płaszczu
Martwą do rowu zepchnięto
I zasypano ziemią
krwi na wskroś przesiąknięta.
By zmartwychwstać nie mogła
ni znaku dać o sobie
I na zawsze pozostała
W leśnym katyńskim grobie. 

Narrator: Więźniom krępowano ręce. Przerażenie zmieniało się w rozpacz. Gdy jeniec stawiał opór oprawcy zarzucali mu na głowę płaszcz, wiążąc go około szyi i prowadzili na skraj dołu. Dla idących na śmierć bez protestu widok ten musiał być makabryczny. Gdy wszystko się skończyło, gdy wystrzelono ostatni nabój, oprawcy zajęli się bardzo niewinną czynnością – wyrównywali teren i na nim sadzili młode drzewka iglaste.

Uczeń:

Płonie niebo nad Katyniem
W ludzkim oku skrży się łza
Bo zgładzonym świat jest winien
Całą prawdę, którą zna
Na obczyźnie wśród przemocy
I rozpaczy, gniewu zła
Pod osłoną czarnej nocy
Słychać, jak karabin gra
Do rytmu mu wtórują drzewa
Wiatr rozszalały do tańca wieje
Ale już żołnierz polki nie śpiewa
I tylko słychać, jak śmierć się śmieje. 

Narrator: 13 kwietnia 1943 r. Niemcy podali całemu światu wstrząsającą wiadomość o odnalezieniu masowych grobów w lesie katyńskim. Rząd polski zwrócił się do Stalina o wyjaśnienie tej sprawy jednak przywódca Związku Radzieckiego nie udzielił odpowiedzi, a Polaków oskarżył o współpracę z Niemcami. Następnie Stalin zerwał stosunki dyplomatyczne z rządem polskim w Londynie 25 kwietnia 1943r. Do Katynia przybyli przedstawiciele Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, aby dokonać ekshumacji zwłok. Badania wykazały, że zbrodnię popełniono na wiosnę 1940 roku, co oznaczało, że zbrodniarzami byli Rosjanie.

Uczeń:

Tej nocy zgładzono prawdę
W katyńskim lesie
Bo nawet wiatr, choć był świadkiem
Po świecie jej nie rozniesie
Zgładzono sprawiedliwość,
Prawdę i wolność zgładzono
Zdradziecko w smoleńskim lesie
Pod obcej nocy osłoną
Czy spod dębowych liści
Albo sosnowych igiełek
Nie błyśnie szlif oficerski
Lub zardzewiały orzełek.
Strzęp zielonego munduru,
Kartka z notesu wydarta
Albo beretka spłowiała,
Pleśnią katyńską przeżarta.
I tylko pamięć została
Po tej katyńskiej nocy
Pamięć nie dała się zgładzić,
Nie chciała ulec przemocy.
I woła o sprawiedliwość,
I prawdę po świecie niesie
Prawdę o jeńców tysiącach
Zgładzonych w katyńskim lesie. 

Wystąpienie Pana Eryka Krasuckiego, wykładowcy Uniwersytetu Szczecińskiego.

Uczeń:

Próżno szukają świadków
historycy, rodziny,
Próżno głowią się ludzie
nad sprawcami tej winy.
Od tej nocy, kiedy polskie dzieci
szły ostatnią swą drogą,
próżno odpowiedzi szukają
do dzisiaj jej znaleźć nie mogą.
A las katyński szumi
i nad tym się głowi
dlaczego w oczy nie śmie spojrzeć
człowiek człowiekowi. 

Narrator: Państwo radzieckie długo ukrywało prawdę o zbrodni katyńskiej. Dopiero 13 kwietnia 1990 roku. rząd rosyjski przyznał, że zbrodni dokonały odziały NKWD.
Czytamy: Strona rosyjska, wyrażając głębokie ubolewanie w związku z tragedią katyńską oświadcza, iż jest to jedna z najcięższych zbrodni stalinizmu.
Katyń – to miejsce i nazwa, które pozostanie na zawsze w pamięci każdego Polaka.
Katyń – to słowo kojarzące się z okrucieństwem, bestialstwem i podstępem. Okrucieństwem wobec jeńców wojennych, bestialstwem wobec ofiar, nienawiścią do ludzi mówiących polskim językiem i wyznających odmienny światopogląd.
Katyń – to  także oszustwo popełnione wobec ludzi, którym wpierw kazano wierzyć, że mają być uwolnieni i powrócą do swoich rodzin, aby później wymordować ich jednego po drugim bez żadnego ostrzenia, bez możliwości napisania ostatniego listu, nawet odmówienia ostatniej modlitwy. 

Emilia Mikołajczyk: „Elegia katyńska”.  

Narrator: Nie ma jednak szczęścia, nie ma przyszłości człowieka ani narodu bez miłości. Tej miłości, która przebacza, choć nie zapomina. Zbrodni, której dokonali sowieccy oprawcy, nie da się cofnąć, nie zmienimy biegu wydarzeń, ale pamiętając o tym strasznym wydarzeniu, mówimy jednocześnie słowo: PRZEBACZAMY.
Proszę wszystkich o powstanie. 

AKT PRZEBACZENIA 

Jako spadkobiercy po tych, którzy życie swoje oddali za Polskę
Wszystkim oprawcom i katom wykonującym wyroki

PRZEBACZAMY

Wszystkim kłamcom i tchórzom, którzy tyle lat ukrywali i przemilczeli prawdę

PRZEBACZAMY

Tym, którzy dzisiaj tak łatwo zapominają
Wszystkim naszym winowajcom, wszystkim razem i każdemu z osobna

PRZEBACZAMY

Hymn Sybiraków
Orkiestra 3 utwory

Narrator: Pragniemy też podziękować Pani Halinie Lambert oraz Panu Zbigniewowi Świszczewskiemu, którzy przyjęli nasze zaproszenie i wzięli udział w dzisiejszej uroczystości. Ich obecność jest dla nas mostem łączącym nas z tymi, którzy oddali życie za wolność także naszą. Zapraszamy Państwa na środek.  

(wręczenie certyfikatów przez panią dyrektor). 

Narrator: Całość baczność! Sztandar szkoły wyprowadzić! Spocznij! 

Zapraszamy do obejrzenia wystawy pt. „Katyń 1940- Golgota Wschodu”, a następnie przejdziemy na miejsce posadzenia Dębów Pamięci.    

Opracowała:
Kamila Tadeusiak
nauczyciel Szkoły Podstawowej w Drawsku Pomorskim.